ظهر روز اربعین

یکی از بخش‌های احساسی این کتاب، خاطرات همسر شهید است که به
شرح وضعیت دختران شهید، محدثه و مطهره، و بی‌تابی‌های آن‌ها پس از
شهادت پدر پرداخته است. او از لحظاتی سخن می‌گوید که دختران شهید
در حال مواجهه با فقدان پدر، درک عمیقی از این فقدان نداشتند و بی‌قراری‌های زیادی از خود نشان می‌دادند.

برشی از کتاب ظهر روز اربعین:
«نگاهی به قد و بالای محدثه می‌کنم؛ به حجابش، به چادرش…
یادم می‌آید که “محدثه” وقتی پیکر بابایش را دید، چقدر حالش بد شد.
نمی‌توانست شهادت پدرش را باور کند. کدام دختری می‌تواند باور کند
که دیگر بابایش کنارش نیست؟! بی‌تابی‌های عجیبی داشت،
آن روزها هشت‌نُه ساله بود.
“مطهره” هم پنج‌ساله بود و درک عمیقی مثل خواهرش نداشت؛ برای
همین تا آخرین لحظه که محمد حسن را در قبر گذاشتند، با من بود و
گریه می‌کرد. مدام می‌گفت: “من می‌خوام برم پیش بابا”.
این “بابا بابا” گفتن‌ها ادامه داشت روز و شب؛ گاه‌وبیگاه.
فقط من نبودم که باید خودم را کنترل می‌کردم، جمع می‌کردم دل و دیده‌ام را؛ دخترها هم بودند!
باری که بر شانه‌ام احساس می‌کردم، به‌شدت سنگین بود.‌»