مسافر انارستان؛ زندگی نامه داستانی شهید عبدالنبی یحیایی

عبدالنبی در روستای انارستان برازجان چشم به جهان گشود و از همان کودکی، در کنار پدربزرگش، حاج هرمز، تربیتی عمیق و معنوی یافت. او چوپانی می‌کرد، در کوه‌ها و دشت‌ها بزرگ شد، اما روحی بلند داشت که سرانجام او را به جبهه‌های نبرد کشاند. این کتاب، روایتی از مبارزه و فداکاری است؛ داستان مردی که ایمان و غیرتش را در میدان نبرد ثابت کرد و جاودانه شد.

شهادت، نه پایان، بلکه آغاز یک مسیر ابدی است؛ مسیری که از دل خون شهدا، چراغی برای نسل‌های آینده می‌سازد. شهیدان به ما یاد می‌دهند که در راه حقیقت و آزادی، حتی جان هم قابل فدای است.

در برشی از کتاب مسافر انارستان می‌خوانیم:

مدتی بود که آرامش خانواده ی حاج هرمز و پسرهایش به خاطر عده ای از اهالی به هم خورده بود آنها به شکلهای مختلف باعث آزار و اذیتشان می شدند. گله شان را راهی زمینهای کشاورزی آنها می کردند.

گوششان هم بدهکار نبود و همین ماجراهای تازه ای را رقم می زد.

اولین پاییزی بود که کلاس درس انارستان راه افتاد معلمی جوان از برازجان آمده بود و توی یکی از چادرها به بچه ها درس می داد. سن و سال بچه ها یکی نبود از حسین که هفت ساله بود تا عبدالکریم که چهارده سال داشت سر کلاس مینشستند. جابر و دو پسر فرنگیس و دختر مختار و یکی دیگر هم بودند که با هم میشدند هفت نفر کتاب هایی که معلم با خودش آورده بود هنوز عکس شاه داشت.

بچه ها چند روز نگذشته چشمهای شاه را در آوردند و با خنده و شوخی آن را به هم نشان می دادند.