برای روز آخر: روایت زندگی شهید مدافع حرم حاج ابوذر غواصی

این اثر، با زبانی صمیمی و توصیفی، از تولد شهید در آذر ۱۳۶۰ در روستای صحرارود تا شهادت او در فروردین ۱۳۹۵ در سوریه را به تصویر می‌کشد. شهید غواصی، با تربیت دینی و عشق به اهل‌بیت (ع)، از کودکی یتیمی را تجربه کرد و با تلاش، زندگی خانواده را اداره کرد.

او پس از سال‌ها خودسازی، به‌عنوان مدافع حرم عازم سوریه شد و در خان‌طومان، شجاعت و ایثارش زبانزد همرزمان بود. نویسنده، زندگی خانوادگی، اجتماعی و معنوی این شهید را به‌زیبایی روایت کرده و تأثیر آموزه‌های عرفانی او بر تصمیماتش را نشان داده است،فراز و نشیب‌های زندگی یک انسان است که در لحظات آخر عمر خود به توبه و بازگشت به سوی خداوند پرداخته است. او که سال‌ها در جستجوی معنای واقعی زندگی و تلاش برای نجات جان خود و دیگران بود، در نهایت در میانه‌های نبرد و ایثار، به درک عمیقی از معنای توبه رسید. توبه‌ای که به معنای برگشت به اصل خویش است و در آن، انسان در آغوش خداوند آرامش می‌یابد. کتاب به ما یادآوری می‌کند که هیچ‌گاه دیر نیست برای برگشتن به سوی خداوند و توبه، حتی در سخت‌ترین لحظات زندگی.

در برشی از کتاب برای روز آخر می‌خوانیم:

یک آن برافراشته شدم و گفتم:((تو چه کار به مال مردم داری ابوذر؟ ما یک کار می کنیم و مزدمون رو می گیریم. نمی تونیم بریم سر کنیم تو زندگی مردم)) ابوذر با تحکم،و خیلی جدی جوابم را داد:((چون ازش مزد می گیریم،باهاش کار داریم.خودم ته و توش رو در میارم.))
بیو (بیا) دلم خوش بود یه رفیق دارم مثل خودمه،چارتا کلاس بیشتر درس نخونده؛نمی دونستم یه شوه(شبه) در سطح دکترا میشه دیگه مخم نمیکشه جون خودت ابوذر.
نگاه ابوذر پی دختری چادری رفت که از سرکوچه رد می شد.با آرنج کوبیدم توی پهلویش. تا آمدم کلمه ای بگویم،آهی کشید و گفت:((دختر آقای پوربهمنهکه رفتم خواستگاریش.خیلی ناراحتم،خونمون بهم نخورد.))
برای تسکین دادنش از صلاح و مصلحت گفتم و از خیری که در پیشامد است؛اما او در پاسخ به تمام حرف هایم گفت:((من میخواهم خیر بشه داوود.از یه نفر پرسیدم،میگه اگه مشکل کم خونی باشه،شاید با دارو حل بشه حالا میخوام ننه م رو بفرستم خونه شون. بریم دارو بگیریم و دوباره آزمایش بدیم))